บ้านพระจันทร์

                   ถึง ลูกสาวของแม่
 
    ตลอดบ่ายวันนี้แม่ใช้เวลาหมดไปกับการนำของใช้และเสื้อผ้าของลูกมาชื่นชม ด้วยความคิดถึง
เสื้อผ้าและของใช้ต่างๆของลูกแม่ยังเก็บไว้ในกล่องใบใหญ่ที่เดิม ใช่มันอยู่ที่ตรงนั้นมาหกเจ็ดปีแล้ว
และทุกครั้งที่แม่คิดถึงลูกแม่ก็จำนำเสื้อผ้าของลูกมาสัมผัสกอด
ด้วยความรักและโหยหาคงเป็นสิ่งเดียวที่แม่ทำได้ในเวลาที่คิดถึงลูกที่สุดยามนี้

แน่นอนแม้ว่า..แม่สัญญาว่า แม่จะไม่ร้องไห้
ให้กับความคิดถึงที่มีมีต่อลูก แต่ทุกครั้งแม่ก็อดไม่ได้
มันดูโง่เขลาสิ้นดี..แม่รู้....

           ครั้งใดก็ตาม ที่ความรู้สึกบางอย่างที่เปราะบางข้างใน
มันโหยหา สิ่งที่รอคอยมาเนิ่นนานที่จะพบเจอ
บุคคลอันเป็นที่รักยิ่ง หัวใจทั้งดวงกลับมีชีวิตชีวา
และพลังบางอย่างจะผลักดันให้ยิ้มได้แม้ในวันที่เหนื่อยล้า
ความรู้สึกว่า เราจะได้พบกัน
แต่ครั้งแล้วครั้งเล่า แม่พบว่าความหวังที่จะพบเจอเจ้ามัน ลดน้อยลง
เช่นนั้นเองที่ทำให้ใจของแม่เจ็บเป็นริ้วๆ
เหมือนว่า มันถูกกรีดด้วยคมมีดอยู่ทุกขณะจิต

             เจ็ดปีก่อน แม่จำได้ว่า แม่ดีใจที่สุด ที่จะได้พบลูกสาวที่แม่รอคอย
 เจ็ดปีผ่านไปแม่ยังคงเฝ้ารอคอยแม้รู้แล้วในวันนี้ว่าเราไม่อาจพบเจอ...
ลูกอยู่ที่ไหนนะ รับรับรู้ไหมว่า แม่รักและคิดถึงลูกเพียงใด

          แม่เฝ้าอธิษฐานแก่ดวงดาว ผู้เป็นเสมือนมิตรที่ดีของแม่
ให้ช่วยนำพาให้เราได้พบกัน
บ่อยครั้งที่แม่เฝ้าถามดวงดาวว่าเห็นลูกบ้างไหม
ลูกอยู่ที่ไหนสักแห่ง แน่นอน
แม้ว่าที่ๆแม่ปรารถนาให้เจ้าอยู่คืออ้อมกอดของแม่
อ้อมกอดที่รอคอยที่จะกอดเจ้ามาเนิ่นนาน
แต่เหมือนโชคชะตา ช่างเล่นตลก กับคนอย่างแม่
 ที่ทำให้เราไม่ได้พบกัน
และไม่มีวันที่อ้อมกอดของแม่
จะได้โอบสัมผัสลูกสาวของแม่แม้สักครั้ง....

              ครั้งหนึ่งในวันนั้นเมือเจ็ดปีก่อน
เทพแห่งโชคชะตาแนะนำให้แม่รู้จักมิตรอันเป็นที่รัก ทั้งสอง
มิตรอันเป็นที่รักตกลงสัญญาจะบรรณาการมิตรเช่นแม่ด้วยของขวัญล้ำค่า
แต่เทพแห่งโชคชะตาอนุญาตให้แม่รับของขวัญจากมิตรได้เพียงหนึ่งเท่านั้น
 ที่สำคัญแม่มิใช่ผู้เลือกจึงมิอาจเลือกได้
ด้วยเงื่อนไขสำคัญของเทพแห่งโชคชะตาและเทพกาลเวลาเท่านั้นที่จะนำทาง
 
     

         ด้วยเหตุผลกลใดแม่ไม่อาจรู้
เทพแห่งโชคชะตา เดินทางด้วยสะพานของกาลเวลามาพร้อมกับดาวอังคาร
และบรรณาการด้วยของขวัญอันล้ำค่า แด่แม่
แม่รับของขวัญนั้นด้วยความปลาบปลื้มใจ
          

                 แต่อดไม่ได้ที่จะนึกเสียใจว่า
ดาวศุกร์ไปอยู่เสียที่ไหนจึงมาล่าช้ากว่าดาวอังคาร
  แน่นอนบรรณาการอันล้ำค่าของดาวอังคารคือเด็กผู้ชายที่แสนน่ารัก
ที่แม่เฝ้าดูแลด้วยความรัก ถนุถนอมดุจแก้วตาดวงใจ
ในช่วงเวลาแห่งความอิ่มใจ
 

          แม่เฝ้าอิจฉาเกลียดชังเด็กชายจากดาวอังคาร แทนเจ้า...ลูกสาวของแม่
  

             เด็กชาย ผู้ได้รับความรักและถือครองพื้นที่ในหัวใจของแม่ไปจนเกือบหมดสิ้น
  จนมันเหลือไม่มากพอที่แม่จะร้องขอแก่ดาวศุกร์เพื่อนผู้ป็นที่รัก
ให้นำพาลูกมาสู่อ้อมกอดของแม่
 ด้วยแม่กลัวว่าความรักที่หล่อเลี้ยงเด็กชายจากดาวอังคารจะลดน้อยลง
แม่แลกห้วงเวลาอันแสนสงบส่วนตัวของแม่
เพียงเพื่อได้ดูแลเด็กชายจากดาวอังคาร
ผู้เป็นเหมือนแสงตะวันที่อบอุ่นในยามเช้า
ที่ทาบทอส่องแสงในหัวใจแม่ทุกๆวัน...

       แต่เพราะในวันนี้อาจเป็นเพราะเสียงกระซิบจากก้นบึ้งหัวใจที่ไหวหวั่น
ด้วยหัวใจรักที่แม่มีต่อลูกและเฝ้ารอคอยเจ้ามาตลอด
ทำให้แม่คิดถึงเจ้าอย่างมากมายเหลือเกิน
และเมื่อคิดถึงว่า
ในความเป็นจริงแม่ไม่อาจแม้ได้สัมผัส
 ถึงความหอมของกลิ่นกายเจ้า ลูบไล้แผ่วเบาที่เรือนผมยามเจ้าหลับตา
กอดเจ้าอย่างถนุถนอมเพื่อให้เราได้อบอุ่นไปพร้อมกัน...
แน่นอนมันไม่มีทางเป็นจริง

              เนื่องด้วยเทพแห่งรักได้ตรีตรวนหัวใจแม่
ไว้ในกรงของความห่วงใยที่มีต่อเด็กชายจากดาวอังคาร...
จนแม่ไม่อาจจะหักใจให้เดินทางไปเพื่อแสวงหาเจ้า...

     แม่ขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมให้
พื้นที่ในหัวใจที่เด็กชายจากดาวอังคารถือครองนั้นถูกแบ่งทอนให้ใครได้อีก
แม่ขี้ขลาดเหลือเกินใช่ไหม?...

        เจ้าคงจะนึกโกรธแม่อยู่ในใจ..แต่ไม่ว่าเจ้าจะรู้สึกเช่นไร..
ในตอนนี้ ณ ขณะนี้ที่แม่เขียนจดหมายถึงเจ้า
ผู้ที่แม่ปรารถนาที่จะรัก ด้วยหัวใจทั้งดวง
ผู้ซึ่งแม่รอคอยมานานแสนนาน
ผู้ซึ่งแม่รักเจ้าด้วยหัวใจรักของแม่(ซึ่งแม้บัดนี้จะถูกยึดครองโดยเด็กชายจากดาวอังคาร)
      

           ลูกสาวจากดาวศุกร์
เจ้าคงงดงามส่องแสงอยู่ที่ไหนสักแห่งที่บนฟ้ารับรู้ด้วยเถิดว่า
ทุกตัวอักษรที่ประดับบนกระดาษนี้
เกิดจากความรักและความคิดถึงที่มีต่อเจ้าอย่างมั่นคง...

 คืนนี้แม่จะสวดมนต์ขอพรพระจันทร์
ให้ทอดสะพาน นำจดหมายนี้ส่งถึงเจ้า ด้วยหัวใจ
                       
                                                  แม่
...............................................

                ฉันพับจดหมายที่เพิ่งเขียนเสร็จอย่างแผ่วเบา
 และวางลงบนกล่องใบใหญ่ที่ใส่ของใช้เด็กหญิงที่ฉันซื้อตระเตรียมไว้เมื่อหลายปีก่อน
 ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันพยายามเอาสิ่งของเหล่านี้ บริจาคให้กับเด็กสักคน
แต่ด้วยความหวังว่าสักวัน..สักวัน...จนไม่อาจตัดใจ...
กล่องถูกเก็บไว้อย่างเจียมตนในที่ๆไม่มีใครสนใจหรือทันได้สังเกต
แต่ถูกรักษาอย่างดีด้วยความหวังสักว่าสักวันเราจะได้พบเจอ...

จดหมายถึงลูกสาว 

 http://www.oknation.net/blog/baan-koo-kai/2008/10/12/entry-1/comment#post